Okulun Bebek'e inen merdivenlerini belki de bin kez saymışızdır ama hatırlayamıyorum. Üçyüz küsür basamaktı sanki. Akşamları kimse olmazdı o merdivenlerden inen ya da çıkan, biz üç kız o kadar özgür hissederdik ki kendimizi yüksek sesle konuşur, kahkahalar atardık. Ağaçlardan gelen temiz, mis gibi havayı ciğerlerimize çekerdik. "Kanadalı Işık" sebebiyle konuşmalarımızın yarısı Türkçe yarısı İngilizce bizden başka kimsenin anlayamacağı halde...
Sonra bağıra çağıra şarkı söylemeye başlardık. Hep aynı şarkı "Psycho killer, qu'est que c'est Fa fa fa far better Run run run run away" Talking Heads'e ait.
Nasıl da çoşku doluyduk, heyecanlıydık o basamakları üçer beşer atlayarak inerken, döne döne şarkı söylerken...
Son zamanlarda okul yıllarıma fazlasıyla döner oldum. Sanırım otuzlu yaşlarda genelde insanların yaşadığı birşey bu, geçmişi tekrar tekrar yaşamak... Yoksa sadece ben miyim acaba bu kadar çok eskileri yad eden?
1 yorum:
Yalnız değilsin..:)
Yorum Gönder