Çocuklar eğlenmek ister, can sıkıcı şeylerle karşılaştıklarında ağlarlar ve asla yapmazlar. Günün sekiz saati sadece ve sadece oyun oynarlar, oyuncaklarla, ev eşyalarıyla hiçbir şey bulamazlarsa elleriyle. Çünkü hayat eğlenmektir.
Sonra birden ciddiyet sokuluverir hayatlarına, büyümüşlerdir, büyümenin ağırlığı ciddiyettir, sıkıcı şeyler yapmak zorunda olmaktır. Artık herşeye zorundadırlar...
Neden hayat eğlenmek kadar basitken karmaşıklaştırırız? Kaldıramayacağımız ağır yükler altına sokarız kendimizi ve başkalarını? Hiç düşündünüz mü en son ne zaman sıkıcı, zorunda olduğunuz şeyler yapmadan geçirdiniz sekiz saatinizi? En son ne zaman sekiz saat boyunca eğlendiniz?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder